می گویند : درویشی بود که در کوچه و محله راه می رفت و می خواند : " هر چه کنی به خود کنی گر همه نیک و بد کنی " . اتفاقا زنی مکاره این درویش را دید و خوب گوش داد که ببیند چه می گوید . وقتی شعر را شنید گفت : من پدر این درویش را درمی آورم. زن به خانه رفت و خمیر درست کرد و یک فطیر شیرین پخت و کمی زهر هم

فقیهی کهن جامه ای تنگدستدر ایوان قاضی به صف برنشست نگه کرد قاضی در او تیز تیز معرف گرفت آستینش که خیز ندانی که برتر مقام تو نیست فروتر نشین، یا برو، یا بایست نه هرکس سزاوار باشد به صدر کرامت به جاه است و منزل به قدر دگر ره چه حاجت به ببیند کست همین شرمساری عقوبت بست به عزت هر آن کو فروتر نشست به خو